Pand 19

Het was lang geleden. Een dagje vrij om dingen te doen die ik oo zo graag doe. Lang geleden om gezellig bij te babbelen met vriendin Jo met wie ik een eindeloze passie voor eten en drinken deel en vaak maar één gespreksonderwerp – juist ja- eten en drinken heb. Lang geleden ook dat ik eens uitgebreid én op niveau ging lunchen en alles netjes registreerde om jullie te trakteren op een leuke post….

Op dan maar naar Pand 19, het restaurant van Ladychef of the Year Ann De Roy. De weg naar deze mooie plek in het grensdorpje Deux-Acren was al een belevenis op zich. De lokatie is op zijn  zachts gezegd ‘landelijk’ haast in het hol van Pluto maar dan nog iets verder. Je kent het, je weet het ongeveer zijn, je gps stuurt je alle richtingen uit, ondertussen probeer je te genieten van mooi stukje Vlaanderen en uiteindelijk ben je zo blij dat de gele pijltjes je met enige aarzeling naar de netjes gerestaureerde boerderij brengen.

IMG_2352

Gastheer Pieter verwelkomt ons hartelijk terwijl zijn ‘Lady Chef’ druk aan het werk is. In een vorig leven was Ann grafisch vormgeefster. Later volgde ze hotelschool en begon ze met manlief met een bescheiden bistro in het centrum van Geraardsbergen. De eenvoudige snacks van toen zijn vervangen door een leuke frivole keuken waarin  haar zin voor vormgeving  nooit ver weg is….

Na het aperitief – met serieuze  picon au vin blanc –  was het tijd voor

IMG_2335

een verrassend hapje met graantjes, een fijn groentenpallet en grof gesneden pancetta

IMG_2337

Het voorgerecht was meteen raak : een mooi gedresseerde kruidensalade met een geitenkaas met een crumble van spek. Het mooi gebakken kwarteleitje maakte het bord helemaal af.

IMG_2339

Ook het hoofdgerecht was een lust voor oog én smaakpapillen :  kort gegrilde zeebaarsfilet met een zuiders – haast te mooi om op te eten- groentenpallet.

IMG_2341

De moelleux van chocolade, zelfgedraaid aardbeiene-ijs, coulis van mango, gefrituurde mie en poeder van witte chocolade vulden onze putjes helemaal….

IMG_2343

Na  onze lunch raakten wij met Pieter, de vriendelijke gastheer, aan de praat.  Hij vertelde over de voorbije renovatie en nodigde ons uit om hun laatste nieuwe aanwinst – Loft 19- te bewonderen. Loft 19 is zoals de naam al doet vermoeden de fraai ingerichte bovenverdieping van het restaurant. In het romantische bui kan je voor twee en gezellig verdwalen in het kingsize bed en lekker relaxen genietend van het mooi uitzicht. Daarnaast is deze loft ook interessant voor een gezellige teambuilding of vergadering buitenshuis. Oordeel zelf!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Kortom Pand 19 is een aanrader. Leuk kader, frivole keuken met creatieve vrouwelijk chef aan het hoofd, vriendelijke bediening en bovendien bewegwijzerd met heel veel gele bordjes zodat je het noorden nooit kwijt raken kan.

Een familieportie smaabollen!

‘In voor  een wedstrijdje’ is wellicht iedereen. Zeker als er iets lekkers te winnen valt, zijn jij en ik er wellicht als de kippen bij om onze kans te wagen. Zo ook mijn zus. Toen ze op de Aalst.tv de leuke oproep van de familie Delforge las, stuurde snel deze foto in en won ze een VIP-arrangement in het smoutebollen-kraam van Delforge….

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na een hartelijke verwelkoming – met de nodige bubbels- kregen wij een unieke blik achter de schermen van één van de beste kramen van de foor. Gastheer Vincent Delforge vertelde over de rijke familietraditie en hun unieke band van het carnaval van Aalst. Hij verklapte de kinderen een paar smoutebollen-geheimpjes en liet hen geweldig smullen van de huisspecialiteit.  Op het eind bevestigde Vincent ook nog ‘een vettige roddel’. Meer nog het is geen roddel maar een echt feit dat steeds meer carnavalisten gaan voor een speciaal pak smoutebollen : met pickles en stoofvleessaus. Van een uitdagende foodpairing gesproken. Geef mij dan toch maar liever een gewoon pak met bloemsuiker! Tot morgen bij Delforge?

PS Hier kan je ook het filmpje met het volledige verslag bekijken.

Geutelingen

‘Fijne tarwebloem met laag asgehalte, kakelverse eieren, uierverse koemelk, bakkersgist, zout en een snuifje kaneel. Geen bewaarmiddelen. Geen kleurstoffen. Geen vetstoffen. Geen suiker. Geen trucage. Simpel maar puur, uniek in zijn bereidingswijze en smaak, recht van de boerenbuiten en van Elst.’ Dit is niet het zoveelste commerciële praatje maar een mooie omschrijving van de geuteling.

geuteling

Redenen genoeg om de komende weken naar Elst (deelgemeente van Brakel) te trekken en er de geutelingentraditie volledig te beleven. Je kan een bezoek  brengen aan het ovenmuseum of gezellig rijtje schuiven om geutelingen te kopen. Als het uitgebreider mag zijn kan je via het Geutelingenpad de streek verkennen. Meer informatie vind je op deze website.

Twaartup! Twaartwat?

Het begon allemaal een tweetal jaar geleden toen een groepje Haagse vrouwen besloot om via Twitter op te roepen voor een leuke én spontane bijeenkomst. Niet zomaar een bijeenkomst maar ééntje met koffie en een stukje taart van eigen makelij. De twaartup was geboren!

Een tweet -een bericht dat je via Twitter de wereld instuurt- kent haast iedereen. Een tweetup – waarvan twaartup van afgeleid is-, is minder bekend. Het is niets meer of minder dan een spontane ontmoeting tussen twee of meerdere twitterende zielen die elkaar door gemeenschappelijke onderwerpen hebben leren kennen. Bij een twaartup is dit een snel en ‘out of the blue’ georganiseerde taartenproeverij door van zoet en een babbel houdende dames en heren.

Deze meet-up vindt dus plaats tussen personen die elkaar niet kennen en gebeurt I.R.L (In Real Life). Het is een spontane open ontmoeting met de bedoeling (h)echte vriendschapsbanden te creëren in een wereld vol eenzame technologie. Zo heb je de verscheidenheid bij elke twaartup van de vaste harde kern, steeds nieuwe geïnteresseerde gezichten, een nieuwe setting en vooral andere desserten om van te proeven.

Bovenal is een twaartup gezellig en ongedwongen. Wanneer men vindt dat een nieuwe twaartup moet plaatsvinden lanceert men gewoon een nieuwe oproep, op Twitter, voor een heerlijke babbel en een leuk stuk taart. Ik ben alvast fan en ik kijk uit naar mijn eerste twaartup in België! Wie doet mee en lanceert een eerste oproep #twaartup

Les gaufres & les Ch’tis

Sinds vorig jaar hebben wij het geluk dat één van onze vrienden in Le Nord woont. Ze ruilde haar Belgische woonst in voor een charmante boerderij (met gite) in de buurt van Le Toucquet. Redenen genoeg om af en toe een uitstapje  -lees een culinaire uitwisseling – naar het land van les Ch’tis te maken.

Ik weet nog hoe wij de eerste keer afspraken in het plaatselijke café. Meteen werden wij ondergedompeld in de Franse cafécultuur. Een pint gaan pakken is er haast uitsluitend een mannenzaak. Er wordt gekust of toch minstens handje geschud als je je entrée maakt. Zo’n dorpscafé verkoopt ook meer dan drank alleen. Tabak, loterijbiljetten, kranten,…het gaat er allemaal vlotjes over de toonbank. Omdat het café de enige ‘commerce’ is in het dorp kan je er op bepaalde dagen ook je brood, kaas en zelfs kartons champagne laten leveren.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ook een bezoek aan de plaatselijke markt staat dan altijd op het programma. Bij het zien van de ‘produits du terroir’ en het kleurrijke groenten- en fruitaanbod krijg ik een instant vakantiegevoel. Onlangs ontdekte ik er een geweldig wafelkraam waar men ter plaatse  kleine wafeltjes bakt en vult met een smaak naar keuze. Omdat ik niet kon kiezen tussen vanille, mokka, framboos speculoos, choco,…kocht ik een stukje van elk.

La Paix

Een zalige vriendin heb ik. Op een zonovergoten dag wipt ze even binnen, maakt ze uitgebreid kennis met de nieuwste huisdieren en ontvoert ze je voor een lunchke in Brussel. Allez, zeg maar lunch en dan nog het liefst met een hoofdletter want vriendin had een tafeltje gereserveerd bij La Paix.

Met veel goesting en nog meer verwachtingen trokken wij richting Anderlecht. Daar tegenover het slachthuis en in een echte ‘united colors’- buurt vind je de topzaak van David Martin. De chef is een opmerkelijk man : Bask, Fransman en wereldburger met een culinair palmares om u tegen te zeggen. In zijn open keuken legt hij -geheel in de stijl van de buurt- het accent op vlees. Over de hele wereld gaat hij op zoek naar het beste vlees en werkt hij het liefst met streekeigen en biologische producten.

Maar het is vooral de sfeer die La Paix tot één van mijn favorieten maakt. Het is een brasserie met een ster maar met de sfeer van een café. Je kan er lekker casual  een steak met een frisse pint bestellen terwijl je overburen in een chic maatpak uitgebreid aan het genieten zijn van een 4-gangenmenu. Ook over de bediening heb ik niets dan lof. Vlot, stijl en met kennis van zaken. Eén van de obers was zelfs zo lief voor ons dat hij onze gerechten op een papiertje neerpende.

Voor een verscheidenheid aan foto’s én voor onze smaakpapillen kozen wij deze topgerechten van de kaart :

“Carpaccio van Bretoense langoestines geserveerd in haar eigen bouillon geparfumeerd met laurierolie. Crème van aubergines, lamsoor, zeemelde & zeekraal en ook crème van duindoornbessen. Daïkon gebakken in filodeeg, miro en ijs van karnemelk en geitenkaas” (slechts een gedeelte op de foto)

“Vittelo anguilo: Kalfsvlees van de Corrèze, mousse van gerookte paling, verse inktvis, avocado, Hijiki algen en dashi bouillon.” Of met andere woorden een meer dan geslaagde variant van Vitello Tonnato die ik tot en met de laatste druppel opat.

“Kalfszwezeriken met daarop geconfijt mosterd met bio-citroen, wilde spinazie, mousseline van  aardappelen en jonge worteltjes.” Volgens mijn tafelgenote één van haar beste hoofdgerechten sinds jaren.

“Americain met daarrond West-Vlaams rood polderrund, bio romeinse sla, bloemkool gebakken in broodkorst en Belgische frietjes.” = Zelden zo’n lekkere americain gegeten, perfect gebalanceerd van smaak en lekker in combinatie met het gedroogd rundvlees.

“Gedroogde vioolblaadjes met sorbet citroen met karnemelk, zandkoekje met crème bio-citroen, meringue van wilde venkel uit Piemonte, slagroom van vanille uit Haïti, coulis van hibiscus.” = Het beste dessert dat ik in jaren gegeten heb, perfecte balans tussen zoet en zuur en haast te mooi om op te eten.

En ‘n frisse Geuze zorgde voor wat verfrissing op deze bloedhete dag….Bedankt David en je ganse team voor deze geweldige lunch.

Yogy, de ideale ijsbreker….

Nieuwe zaken, nieuwe smaken? Ik ben er graag als de kippen bij om ze uit te proberen. Zo gaf ik vorige week collage-blogster Inge rendez-vous bij Yogy een nieuw foodconcept in de Gentse binnenstad.  Yogy is het geesteskind van Julie  en Kristof, jonge ondernemers met  goeie smaak. Alles draait er rond ijs op basis van yoghurt dat ter plaatse -haast letterlijk voor je neus-  gedraaid wordt.

Extra leuk voor alle smulpapen- mezelf incluis- is de enorme keuze aan toppings. Wil je in de gezonde sfeer van yoghurtijs blijven, kan je gaan voor verschillende fruitsoorten of verse kruiden. Wil je het stukje gezondheid compenseren, kan je je geweldig laten gaan  met  M&M’s,  cuberdons of stukjes peperkoek.

Ik hield het voor één keer gezond : met verse watermeloen en munt en genoot tot en met het laatste lepeltje.

Great balls…

Gehaktballen….als je wil kan ik wel duizend herinneringen oproepen. Van gebakken fricadelletjes met stoemp tot een heerlijk vleesbrood… Aan alles denk ik met veel smaak terug. Bovendien is het één van de  klassiekers waarmee ik heel graag experimenteer en steeds zoek naar leuke smaakcombinaties.

 Het was dan ook niet verwonderlijk dat ik meteen in de ban was van Balls & Glory, het nieuwe project van slagerzoon Wim Ballieu. Alles draait er alles rond de gehaktbal en dankzij de creativiteit van de jonge chef krijgen ze ook de nodige ‘glory’ toebedeeld. Zo draait hij de ballen nog op ‘authentieke’ wijze en zorgt hij met creatieve vullingen –van appel, krieken tot kervel- voor een moderne twist….

Vorige week ging ik er met manlief lunchen. Na een eerste waw-gevoel –bij het zien van de ballencollectie en de mooie kookpotten op het fornuis- maakte Wim ons sympathiek wegwijs. Wij maakten snel onze keuze – ik ging de klassieker met krieken en manlief de creatieve variant met kervel en pancetta. Nadien kregen wij de beste plaatsen aan de gemeenschappelijke tafel toebedeeld. Geweldig vond ik het hoe Wim met de nodige schwung te werk ging. Eerst een megaschep puree – verrijkt met verschillende groenten- daarop een gigantische gehaktbal en afwerken deed hij met 2 sausjes. Het water zou voor minder in je mond beginnen lopen.

En de smaak? Die was super.  Ik heb- bij momenten- gevochten met de enorme gehaktbal maar uiteindelijk toch de strijd gewonnen. Heerlijk vond ik de combinatie van de verschillende smaken. De jonge chef levert zo het bewijs dat je van een echte Vlaamse klassieker een hip gerecht kan maken. Pimp lekker voort, Wim.  Ik kijk al uit naar een tweede bezoek en naar je eerste boek met ballen.

Een communiefeest is….

Een absolute hoogdag voor je oogappel…

met een springkasteel, een reuze mikado, een oude tjoelbak -waar ook de iets oudere kinderen van genoten-  en een aangepast kindermenu met mijn dochters’ favorieten :  zalmwafeltjes, macaroni met ham en kaas en éclairs.

Een gelegenheid samen met je kookmaatje geweldige plannen te smeden…

In november werd de eerste vergadering – gecombineerd met een etentje- belegd. Kookboeken en recepten werden uitgewisseld en de eerste grote lijnen uitgetekend.  Weken zochten wij naar het ideale menu. Er werd flink over en weer gemaild want het moest iets bijzonder worden. Niet poepsjiek maar met stijl en  werken met de topproducten van ‘t seizoen dat was ons streefdoel….

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De nodige zorg besteden aan een mooi menu….

Denken aan leuke foodie-accenten die het geheel ‘af’ maken

  • 3 pralines van Dominique Persoone voorzien als een leuke attentie voor iedere gast.
  • Onderleggers en servietringen van WIT + GOED om de tafel het nodige cachet te geven.
  • Brood in zijn geheel te serveren vergezeld van echte boter, zout en verse kruiden.
  • De Kringwinkel plat te lopen om voor iedereen een geschikt bord uit te zoeken.
  • De plaatselijke DJ boeken voor mega-foute muziek…

Moe maar tevreden terugblikken en misschien overwegen om volgende keer toch maar een leuk restaurant te boeken….

Lait Russe

Naast koffie met veel melk is het ook de naam van een leuk Antwerps eethuis. De inspiratie voor de naam lag voor de hand :  het Falconplein. Vroeger werd dit plein ook wel het rode plein genoemd en vond je er enkel louche typen en massa’s namaakspullen.  De politie had  er haast een dagelijks ‘razzia’-abonnement…..

Gelukkig zijn de tijden veranderd. Het plein werd -letterlijk en figuurlijk- schoongemaakt en met mondjesmaat kwamen er leuke zaken als Lait Russe. Het zicht op de open keuken -iets wat deze foodie altijd kan bekoren -  de leuke meubels en de nodige  rode accenten van kitcherige matroesjka’s tot zoenende Sovjetleiders maken van Lait Russe de ideale uitvalsbasis voor een gezellig ontbijt.

De kaart is uitgebreid. ’s Morgens kan je kiezen uit verschillende ontbijtformules :  een simpel eitje van de kaart (zoals manlief deed) of  iets uitgebreider (zoals ik) met een Zweeds ontbijt. Voor het Russisch ontbijt compleet met blini’s en zure room zou ik beslist nog een keertje terug willen gaan.

Ook ’s middags zou ik er uitgebreid aan mijn trekken komen met frivole pasta’s en creatieve wraps. Verder geef ik nog een hele dikke duim voor hun vriendelijke bediening…Echt  from Russia with love dus.

Adres : Lait Russe, Falconplein 16, Antwerpen